http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ZRbIio-G7RM

bütün legolarımı yıkıp baştan yapasım geliyor
çünkü bir yerinden tutsam öbür ucu kopuyor

sözleriyle aslında hayatımızı özetlemiş şarkıdır.

hayatta da bir şeylere baştan başlamak istemez miyiz hep? hani geçmişe dönüp keşke şöyle yapsaydım dediğiniz olmuyor mu hiç? 
eminim ki oldukça çok oluyor. murphy amcamız sayesinde sürekli tersliklerle giden bir hayatı düzgün yaşamaya çalışıyoruz. çabalıyoruz bir şeyler yapıyoruz. bu şarkı da bunu anlatıyor işte. tam da hayatımızı anlatıyor.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=F-SLI-TFyUs

her geleni yok sayıp darlanmaksa benim tarzım
her gelene hırlayıp harlamaksa farzım
her gidenin ardından ahlanmaksa arzım
belki de bana benim gibi bir ahmak lazım

klipteki hatunun hali hepimizin ucuz amerikan filmi depresyonu yaşadığımız gösterir ki eminim çoğumuz aynı durumda kalmışızdır. en azından ben bir süre elimde nutellalar, dondurma kutuları üzerimde yorganım ve elimde tv kumandasıyla baya vakit geçirdim. bir dönem beni anlattığını da düşündüm nakaratıyla. sonra da ahmağımı buldum sanırım şarkıyı bir kenara attım. hala ara ara dinlerim ama şu an olduğu gibi. güzel şarkıdır vesselam.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=-8ImFTe-e1M

sen anlat anlarım

ağlatırsan da ağlarım

sen tamirat sesiysen tepemde

yaparım arıza çıkarır

eski sevgiliye söylenecek şarkı nedir deseler onlardan biri bu olurdu sanırım. cenk durmazel manyak bir adam yaa. bu kadar harika ve sözleri böylesine güzel şarkılar yapmak ancak manyak bir adama mahsus olabilir.

deli bildiğin. şarkılar da deli.

not: ben hala video eklemeyi bilmiyorum.

Dün gece şu an bilinmeyen bir sebepten ötürü etraftaki diğer wireless'lara bakarken süper eğlenceli bir manzara ile karşılaştım ve arkadaşı ciddi takdir ettim. 

Fazla uzatmadan: 

Bugün müthiş bir habercilik yapıp dünya basınının tamamını atlatacağım, bilmiş olun!

Ama önce, kişisel tarihimde geçmişe doğru uzun bir sıçrama yapacağım. Halâ devam ediyor mudur, doğrusu bilemiyorum. Çocukluğumda, ki bu durumda 1960’ların 2. yarısıyla, 1970’lerin ilk yarısından bahsediyoruz demektir, okullarda uygulanan ve sosyolojik ve pedagojik bakımlardan enteresan ve çok katlı okumalara müsait olan bir adet, hatta deyim yerindeyse bir çeşit ritüel vardı.

Yılda iki kere, tam da karnelerin dağıtılacağı günlerde, ilkokul ve ortaokul talebeleri okul bahçesinde toplanır ve okul müdürüne ve öğretmenlerine hitaben şöyle bağırırlardı:

‘Akdeniz Karadeniz, karneleri isteriz; şayet zayıf gelirse, öğretmene küseriz!’

Bu mâninin ilden ile, yıldan yıla, okuldan okula, hatta sınıftan sınıfa değişen şu şekildeki versiyonları da vardı:

‘Akdeniz Karadeniz, karneleri isteriz; şayet karne gelmezse, müdüre de gideriz!’, ya da, ‘Akdeniz Karadeniz, karneleri isteriz; eğer zayıf gelirse, müdüre de gideriz!’.

Bu deyişin, özellikle lise son sınıf talebeleri tarafından dillendirilen ve dönemine göre oldukça cüretkâr sayılabilecek bazı versiyonları vardı ki, onların, yüzlerce ergen ve sıtma görmemiş hançereden birden okul bahçesinde haykırılmasının eğitimcilerimizi çok da mutlu etmediğini tahmin etmek zor olmasa gerektir.

İşte bu ‘sakıncalı’ mâni versiyonlarından ikisi:

‘Akdeniz Karadeniz, karneleri isteriz; eğer zayıf gelirse, müdürün kızını isteriz!’, ‘Akdeniz Karadeniz, karneleri isteriz; eğer zayıf gelirse, müdürü de öperiz!’.

Yukarıdaki son mâninin, öfkeli lise talebeleri tarafından, bazı durumlarda, çok daha sert ve müstehcen formlarda haykırıldığının vâkî olduğunu sanırım siz de rahatlıkla kestirmişsinizdir.

Eğitime dair olan yukarıdaki tecrübemi, Kuzey Yarımküresindeki yüzlerce milyon öğrencinin karnesini alıp yarıyıl tatiline girmiş olduğu aktüel bilgisiyle birleştirip, buradan bir başka düzleme sıçrayarak bir analoji yapmaya çalışacağım. Bu kabil bir not verme ve tabiri caizse, karne dağıtma meselesinin sadece okullara özgü bir uygulama olmadığını da pekalâ biliyoruz. Meselâ, Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü (Reporters Without Borders) - RSF, her yıl yaptığı üzere, bu yıl da, Dünya Basın Özgürlüğü Endeksini açıklayarak, iştigal sahasına giren meslek erbabı bakımından ülkelerin kondisyonunu insanlıkla paylaştı.

İşte, dünya ülkelerinin, 2011 yılı sonu güncellenen bilgileriyle oluşan küresel basın özgürlüğü sıralamasına ve konuyla ilgili ayrıntılı bilgi ve yorumlara erişebileceğiniz söz konusu kuruluşun resmi linki:

http://en.rsf.org/press-freedom-index-2011-2012,1043.html

Bu sıralama, doğrusu bizim moralimiz bozacak gibi gözüküyor.  Zira, Türkiye, bunda, geçen yıla göre tam 10 basamak birden gerileyerek 179 ülke arasında 149. sıraya inmiş durumda. Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütünün (RSF), Türkiye’yi az gelişmiş ülkeler arasına sokan, bir diğer deyişle, bize nerdeyse küme düşürten bu değerlendirmesinin dayandığı gelişmelere burada girmek niyetinde değilim. Zira, bunları, bu topraklarda yaşayan herkes az çok bilmektedir. Öte yandan, verdiğim linke tıklanıldığında, konuya dair oldukça ayrıntılı malûmata erişmek de mümkündür.

Yazımın devamında, bu metnin henüz ilk satırında müjdelediğim o dünya çapındaki gazetecilik başarımı paylaşacağım.

Evet, kedi olalı, neredeyse 40 yıldır, bir fare yakalamayı becerdim sonunda!

Mesleki sır olduğu için paylaşamayacağım çok özel kanallardan, yine meslek sırrı sayılabilecek olan çok büyük fedakârlıklarla ve tabii ki yine meslek sırrı olması icap eden olağanüstü maharetlerle elde ettiğim özel istihbarata bakacak olursak, RSF’nin başı fena belâ.

Neden? Neden olacak, başta, yukarıdaki sıralamada son 5 sırayı işgal eden İran, Suriye, Türkmenistan, Kuzey Kore ve Eritre olmak üzere, bu ligdeki yerlerini beğenmeyen çok sayıda ülkenin temsilcisi, önümüzdeki günlerde RSF’nin Paris’teki merkezi önünde büyük bir protesto gösterisi yapmaya karar vermiş de ondan.

Gösteriye Türkiye’den temsilcilerin katılıp katılmayacağı henüz meçhul. Ancak, söylentilere bakılacak olunursa, katılması kesinleşen ülkelerin Türkiye’yi de bu protestoya dahil etmek için yoğun bir kulis faaliyeti yürüttükleri de bir vakıa imiş.

Güzel ülkemizin yöneticilerinin temsil durumunun muallâkta olduğu bu protestoya milletimizin muhayyele gücünün ve espri yeteneğinin sembolik bir katkısı ve katılımı an itibarıyla zaten gerçekleşmiş durumda muhterem kârîm.

Mezkûr protestonun tertip komitesi, ülkemizde gerçekleştirdikleri temaslar sırasında, gösteride haykırılacak sloganların en gösterişlisini, en kapsamlısını ve en anlamlısını Türkiye’li mevkidaşlarından elde etmiş durumda.

İşte, Protesto tertip komitesinin kullanım hakkını aldığı ve Türkiye insanının yaratıcılığının ürünü olan o derin ve anlamlı slogan:

‘Atlantik ve Pasifik, biz bu sıralamayı beğenmedik; Şayet Paris’e gelirsek, Sınır Tanımayan Gazetecileri öperik!’

Bütün dünyayı atlatan yukarıdaki haberciliğimle bu sene Pulitzer’i alır mıyım bilemiyorum doğrusu. Ancak, Türkiye’de yılın gazetecisi seçilmeyi fazlasıyla hak ettiğime inanmaktayım.

O da olmadı, hiç olmazsa saygın habercilik kuruluşu http://www.zaytung.com/ ‘un yazar kadrosuna davet edileceğimin ümidi içerisindeyim.

Yukarda paylaştığım atlatma haber öyle enteresan ve önemli ki, bir an için zihnime üşüşen ‘Zaytung gibi, küresel ölçekte saygınlığı ve kredibilitesi olan bir mecraya ismimi yakıştırarak, acaba hak etmediğim ve lâyık olmadığım bir konuma mı talip oldum?’ kaygısını derhal silip atıyorum kafamdan. Evet, evet, diğer ihtimalleri bilemem, lâkin, bu gazetecilik marifetimden sonra Zaytung yeni adresimdir dediğimde, bu hiç de imkânsız görülmüyor artık bana.

Dünyaca ünlü Yunanlı film yönetmeni ve senarist Theo(doros) Angelopoulos (1935 – 24 Ocak 2012) Pire yakınlarında devam eden bir film çekimi sırasında, karşıdan karşıya geçerken, bir motosikletin çarpması sonucu öldü. Yunanistan’ın etkili gazetelerinden Kathimerini, kazaya yol açan aracın polise ait olduğu iddia edip, olayın şaibeli olabileceği ihtimalinini manşetten paylaştı.

Ustanın en çok izlenen, popülaritesi en yüksek filmleri olan ‘Ağlayan Çayır’ı, ‘Sonsuzluk ve Bir Gün’ü, ‘Ulis’in Bakışı’nı ve ‘Zamanın Tozu’nu sayısını unuttuğum kadar çok izledim.

Bu filmleri sayesinde beni (birçoğunu birazdan paylaşmaya çalışacağım çeşitli sebeplerle) derinden etkileyen yönetmeni, yazımın devamında anarken, sırf pratik olması hasebiyle, TA inisiyalini kullanacağım. Bu arada, aşağıdaki satırlar, şayet, bir aralar İstiklâl Caddesi ‘nin müzikal alâmet-i farikası haline gelen ve bu yüzden de kimilerince ‘Pera Cumhuriyeti Milli Marşı’ diye vasıflandırılan   http://www.dailymotion.com/video/xeeh2t_to-vals-tou-gamou-eleni-karaindrou_music  eşliğinde okunursa, metne çok uygun bir ambiyans oluşur diye de düşünmekteyim naçizane.

Son bir notu daha paylaşıyorum. Ölmeseydi şayet,TA, gelecek ay İstanbul’da olacaktı http://www.turkpsikanaliz.com/tr/duyurular.asp?id=60 ve ben bu sırada bir punduna getirip tanışacaktım ustayla. Öyle plânlamıştım, lâkin, olmadı, olamadı işte…

Dedim ya, benim için çok özel biriydi TA. Bu yüzden de, alışılmış bir ölüm sonrası yas yazısı, kapsamlı bir ölüm ilânı, bir tür biyografi, ya da bir obituary gibi olmayacak yazım. TA’un, yukarıda da değindiğim gibi, her birini onlarca defa izlediğim 4 filminden bende kalan izlenimler, sezgiler, hissiyat olacak takip eden satırlarımı tayin ve tanzim edecek olan entiteler.

Son 40 yılda sektöre giren bütün kaliteli yönetmenleri bir şekilde etkilemeyi bilen TA, sinemasını kurarken, ismini saymayı unuttuğum diğer auteur’lerin yanısıra, bana kalırsa en çok Bergman, Tarkovsky, Antonioni, Kurosawa ve Fellini’den etkilenmiştir.

Gerçek bir auteur’dü o. 7. sanata gerçekten değer katanlardan ve kendi özgün sesini ve lisanını yaratmayı başaranlardan olarak terki dünya eyledi..

Tarih denen o büyük anlatıyı, Yunanlıların ve sosyalizmin geçmişiyle ilgili kısımları esas olmak üzere, bir ana tema halinde sürekli işledi. Bellek, hatıralar, hatırlamak TA’nın kovaladığı (yoksa onlar mı ustayı sürekli takip ediyorlardı?) diğer favori izleklerdendi.

Hayat, hayatımız dediğimiz o büyülü, o esrarengiz, o anlaşılmaz, o mucizevi ‘ŞEY’, aslında daha önce yaşadığımız bir hayattan unuttuklarımızı hatırlamak mıdır acaba? Yoksa, yoksa sakın bizler, bütün bir insanlık alemi; Olimpos dağının zirvesinde mukîm tanrılarla yarı tanrı titanların gördüğü düşlerdeki hayali, uçucu, gerçekliği olmayan karakterlerden mi ibaretiz?

Yolculuk, (ister gönüllü, ister gönülsüz yapılanından olsun, ister zihindeki anıları kovalasın, isterse de gerçek dünyadaki hakiki insanları izlesin) seyahat TA’nın bir diğer favori teması ve takıntısıydı. TA bütün yolculukların izini süren bir izci, bir ‘Stalker’di. Çocukluğa, hayatımızın o altın, o mes’ut, o neşeli çağına yapılan bir yolculuk; kaybettiğimiz ya da kovulduğumuz cennete, Aden Bahçesine yapılan bir yolculuk, sevgimizi kanıtlamak ve yurttaşlarımıza verdiğimiz sözleri yerine getirmek, yurdumuza karşı olan vazifelerimizi ifa etmek için yaptığımız yolculuk; bizi neredeyse ilâhi bir tutkuyla sevip de, yıllardır bıkmadan   - usanmadan ve tabii ki ihaneti aklından bile geçirmeden (kaderini, kaderimizi örerek ?) bekleyen sevdiğimize kavuşmak için yaptığımız yolculuk; kendine, kendi belleğine yapılan yolculuk; hicretler; tehcirler; sürgünler….Bütün bunlar TA’nın sorun ettiği unsurlardı.

Hani bazı insanlar ‘yazmasam, bilimle uğraşmasam, felsefe yapmasam ölürüm’ derler ve biz bunun doğruluğundan, sahiciliğinden zerrece kuşkuya düşmeyiz ya, işte TA, yaşamak için bildiği yegâne duruş olan film çekmeyi bu yüzden seçmişti adeta. O, rafine ve pür bir sinemacıydı. Çektiği filmleri çekmeseydi yaşayamazdı bence; sinemasının hayatında işgal ettiği yere bakınca,  bu cümlenin onun ontolojik duruşuna çok denk düştüğüne inanıyorum.

Çok zor izlenen filmler yaptı, bu yüzden de az izlenirdi. Yavaş gelişen ve anormal uzun olan plânların oluşturduğu eserleri; video oyunu ya da müzik klibi kıvamındaki Holywood yapımlarının tam zıttıydı. TS, filmlerinin dingin plânları, çok yavaş ilerleyen temposuyla izleyicisine sanki ‘yavaşla’ diyordu, ‘hızlıyken düşünemezsin, anlayamazsın, fark edemezsin. Bu yüzden yavaşla!’.

TA yerden göğe kadar haklı bana kalırsa; post-modern tahayyülün ve tasavvurun baskın elemanları olan sür’at, hız, acele etmek ve koşmak, anlamanın ve anlamın katledildiği verili aktüel uğrakta aranan ‘olağan şüpheliler, doğal katil zanlıları’ olsa gerektir, öyle değil mi?

İzleyicisinde, sanki hareketsizmiş intibaı yaratan bir kamera, yavaş akan, hatta zaman zaman hiç akmayan çok ama çok uzun plânlar sizi sıkabilir. Ancak, o kadrajların çerçevelediği plânlar öyle tabloları resmederler ki, izleyicisine de şunu söyletirler eninde sonunda: TA, sinemanın, 7. sanatın ve kameranın şairi olmalı!

Ken Loach bugün halâ sosyalistken, TA epeydir o kamptan değildi. Loach, halâ da bu muhalif duruştan beslenen ve dönüp o duruşu besleyen ve konsolide eden filmler yapmaya devam ederken, çok uzun süre önce onunla aynı duruşu paylaşan TA ise, reel sosyalizmin devrime ihanet etmesine dayanamadı ve terk etti muhalif sosyalist mesajlar veren filmler yapmayı.

Evet, kamerasını sosyalist mücadeleye adamaktan vazgeçeli çok olmuştu ama, bu onun apolitik bir sinemasal duruşa sahip olduğuna ve politik mesajlar içermeyen filmler yaptığına işaret etmez hiç kuşkusuz. TA; zulme, ırkçılığa, kadın ve çocuklara yapılan kötü muamelelere, politik şiddete maruz kalanlara, yurdunu ve yakınlarını terk ederek kaçmak zorunda kalanlara ya da sürgün edilenlere sürekli olarak kamerasını çevirdi. Göç, sürgün, yurtsuzluk, yoksulluk, mülksüzlük, geleceksizlik, belirsizlik, geleneklerin dağılması, ihanet, sadakat, karşılıksız aşk, kır hayatının çöküşü, babanın elinde olmayan nedenlerle evini ve ailesini terk etmesi ya da ölmesi  – öldürülmesi , ailenin dağılması TA sinemasının sürekli sorunsalları olageldi. Bu yüzden de TA, politik slogan atmadan politik duruş sahibi olan ender auteur’lerden birsi olarak yazdırdı adını 7.sanatın büyülü sayfalarına.

‘Sürekli inisiyalle anarak ustaya acaba saygısızlık mı yapmaktayım’ şeklinde bir kaygı peydahlayıverdim birden ve onun tam ve orijinal ismini bir kez daha yazarak vicdanımı rahatlatmak istiyorum. Evet, Theodoros Angelopoulos’un, beni, ruhumun en derin labirentlerinden ve benliğimin en karanlık katmanlarından yakalayan mahiyeti, onun sinemasının sahip olduğu metafizik boyutuydu. Kendisi sürekli olarak metafizik problemlerle hemhal olduğundan olsa gerek – ki, bu tabiatı, onu, ister istemez filmlerini çoğunlukla varoluşçu bir felsefi zemin üzerinde inşa etmeye icbar etmişti – filmlerindeki en sıradan karakterlerin bile daima bir fizik ötesi kaygı ya da sorunsalları olurdu. Genel film izleyicisi için anlaşılmaz, sıkıcı, sevimsiz ve itici olabilen bu durum; benim gibi TA fanatiklerinin aradığı felsefi temaları ve içinde kaybolmayı yeğlediğimiz geniş ve derin afâkı (ufukları ) sağlayan fevkalâde önemli artılardı.

Varoluşçuluk ve metafizik kaygılar gibi her biri kendi başına problemli alanlardan beslenen filmler yapınca, ister istemez bazı handikaplarla karşı karşıya kalıyorsunuz. Çok sayıda ‘demir leblebi’ sayılabilecek ağır temayı birlikte işlemek ve bunun doğal ve zaruri bir sonucu olarak da, karakterlerine çoğu zaman ‘felsefi replikler’ yakıştırmak TA sinemasının yumuşak karnı ve aşil topuğuydu. İzlediğim 4 filminde de ‘büyük büyük’ konuşulan öyle sahneler vardı ki, filmler işte tam da bu plânlarda çok ciddi manalarda samimiyet ve inandırıcılık sorunları taşımaktaydılar.

Varoluşçu olduğunu söylemiştim büyük ustanın. Bu demektir ki, TA, sinemasında esas olarak bireyin, insan teklerinin trajedisini çekti. Kimdi bunlar? Bunlar, ağırlıkla aydınlardı. TA, kendi küçük obasının, dar çevresinin sorunlarını filmografisinin ve retrospektifinin merkezine aldı. Bu durum, onun sıradan insanların dertlerine uzak durduğu anlamına gelmez hiç kuşkusuz. Büyük auteur, sıradan eşhası da çekti. Ancak, onları, onlarla empati kurarak, onlar gibi hissetmeye çalışarak değil de, Homeros gibi, Aristofanes gibi yazdı. Bir diğer deyişle, TA’un filmlerindeki en sıradan karakterler bile, büyük kayıpların ve görkemli hezimetlerin trajedik kahramanları olarak resmedildiler.

İnsan varoluşunun trajedik açmazlarını ve metafizik dolayımlarını dert ediyorsanız şayet, bu, sizi ister istemez ‘Bilinç Altı (yoksa ‘Bilinç Ötesi’ mi demeliydim?)’ denen o büyük bilinmeyene, o halâ büyük ölçüde keşfedilememiş olan aleme açılan kapıların önüne bırakacak demektir. Sizi, var oluşunuzu anlamlandıracak kutlu cevaplarla, ya da, yaşamınızı bir mütemadi ‘angoise (ölüm korkusu)’a dönüştürebilecek olan lanetli ve belalı sorularla baş başa bırakabilecek olan o kapıyı açıp açmamak sizin bileceğiniz iş. Lâkin TA’nın, sizi getirdiği bu noktayı kaale almak zorunda olduğunuz da aşikârdır.

Antik dönemdeki Klasik Yunan felsefesi ve trajedyasını 20. asrın sorunsallarına yedirerek, izleyicisini, kişisel ve toplumsal bilinçaltının zenginlikleriyle ve problemleriyle yüzleşmeye davet eden TA’nın sineması, işte bu yüzden içine girilmesi, anlaşılması, hıfzedilmesi, şerh edilmesi fevkalâde zor olan bir dünyaya nispet eder. Yerli dizlerin o beylik temalarıyla, o bildik trük ve entrikalarıyla; Holywood kalıplarına alışmış izleyiciye bu yüzden itici gelir TA sineması.

Theo Angelopoulos’a dair son bir tespit: Usta; serapa vicdan, tepeden tırnağa insaf, lebaleb iz’an ve tecessüm etmiş irfandı!

Oysa, çağ, post-modern çağımız ne yazık ki ‘vicdansız’ olarak nitelenebilir. Bir diğer deyişle, 21. asır ve onun çaresiz, hedefsiz insanı, epeydir, neredeyse Heidegger’den beri, vicdansızdır ve işin kötüsü bu durumun da farkında değildir.

Son söz, Theo Angelopoulos’un film müzklerini yapan büyük bestekâr Eleni Karaindrou hakkında olacak. Ustanın ekürisi, kankası, yoldaşıydı ve ruh ikiziydi Karaindrou. O olmasaydı TA sineması kesinlikle eksik kalırdı.

Eleni’den bir baş yapıtla bitsin öyleyse bu yazı:

http://www.youtube.com/watch?v=C0ovSeh4Vvw

amerika'da yeni bir dizi başladı: the alcatraz.

dün itibarı ile 3. bölümünü izlediğimiz bu acayip dizi, j.j. abrams tarafından boşlukları dolsun deyu (person of interest öyle ahım şahım iş yapmadı tabi) bir de güzel abimiz sam neill katkısı ile amerika'da fox, burada digiturk, heryerde torrent kanalına sürüldü..

işsiz lost karakterlerinden hurly'e de ekmek yediren bu dizinin konusu şöyle:

vaktiyle (1963) alcatraz hapisanesi, artan bakım ve işletim giderleri nedeni ile kapatılır ve tüm mahkumlar başka hapisanelere nakledilirler, ama kazın ayağı öyle değildir: bir gece, alcatraz'daki tutuklu / görevli toplam 302 kişi buhar oluverir! kimse nereye gittiklerini, nasıl kaybolduklarını bilmemektedir. tutuklulara sahte nakil evrakları düzenlenir, sahte ölüm belgeleri ile kısa süre içinde boş tabutlarla gömülürler falan..

ve fakat 2024 numaralı tutuklu jack sylvane tek bir gün bile yaşlanmamış olarak ortaya çıkıp önce eski hapisane müdür yardımcısını, sonra kelalaka birisini, ve nihayet o hapisteyken karısı ile evlenen öz kardeşini öldürüverir!

sylvane nereye kaybolduğunu, bunca zamandır nerede olduğunu ya gizlemekte, ya da gerçekten bilmemektedir. buraları seyrettikçe öğreneceğiz diye ümit ediyorum.

4400 dizisini pek bir andıran, lostvari flashbacklerle bezeli, ileri bölümlerde puzzle olayının aklımızı zorlayıcı hale geleceğini umduğum bir yeni j.j. dizisi, vatana, millete hayırlı uğurlu olsun!

sam neill'in varlığı, kaşı / gözü / sesi yeter aslında be, zottirik 50 tane türk dizisine yeğdir bence..

izleyiniz, izletiniz!

an itibarı ile keşfettim: http://www.thealcatraz.com adresine girdiğinizde, site otomatik olarak türkçe açılıyor, ve ecnebi dizi siteleri gibi, bölüm bölüm bilgi veriyor, ne güzel.. bu da size son kıyağım olsun, tıklayın!

Bugün 24 Ocak, Uğur Mumcu’nun öldürülmesinin 19. yılı. Geçen onca senenin ardından, bırakın Mumcu cinayetinin azmettiricilerinin yakalanıp cezalandırılmasını, henüz daha bu menfur suikastın tetikçilerine bile erişilebilmiş değil.

Sorumluluğu, İran İslâm Cumhuriyetinin derin devletiyle ilişkili olduğu ileri sürülen karanlık ve şaibeli bir örgüte, Kudüs Savaşçılarına yıkılan bu cinayet, yapılan onca soruşturmaya karşın, ne yazık ki, karanlıkta kalmış siyasal cinayetlerin en önemlilerinden birisi olma vasfını korumaktadır.

Bu arada, cinayet sırasında iktidar olan DYP – SHP koalisyonunun önde gelen bütün önemli simalarının, Mumcu’nun Karlı Sokak’a dökülen kanı daha soğumamışken, ‘Uğur Mumcu suikastını aydınlatmak ve suçluları, sorumluları kanun önüne çıkarmak bizim namus borcumuzdur’ demelerine karşın, daha sonra sergiledikleri icraatlarla bu konuda tam manasıyla ‘sınıfta kalan’ bir performans sergilediklerini de hatırlayıp bir kenara not etmekte de fayda vardır.

Araştırmacı gazetecilik denilen mesleki janrın Türkiye’deki en önemli temsilcilerinden olan bu dürüst, samimi, çalışkan ve yurtsever habercinin katillerinin ve azmettiricilerinin halâ yakalanamamış olması, karanlık güçleri, bunun akabinde de benzer eylemlere girişmek noktasında cesaretlendirmiş olmalıdır. Öyle ki, meseleye bu açıdan bakıldığında, 19 Ocak 2007’de öldürülen Hrant Dink’in azmettiricilerinin de, Uğur Mumcu cinayetinin faillerinin yakalanamamış olmasından cesaret buldukları pekalâ söylenebilir.

Araştırmacı gazetecilikdendiğinde, öldürülmesinin üzerinden 19 yıl geçtikten sonra bile, ülkemizde halâ ilk akla gelen isim olması, Mumcu'nun; mesleğine, insanına ve ülkesine yaptığı katkıların somut bir nişânesi gibidir. Kısa sayılabilecek hayatı boyunca yapıp ettikleriyle Uğur Mumcu, hem ülkesinin kayda değer aydınlarının ve hem de unutulmaz gazetecilerinin arasına ismini yazdırmayı başarmış ve böylelikle de tarihteki yerini almıştır.

Uğur Mumcu, sadece Türkiye toplumsal formasyonunun parçası olan insanımıza değil, aynı zamanda Doğu Akdeniz ve Orta Doğu coğrafyasının sakinlerine de ait olan çok bir temel zaafı 'bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak' şeklinde formüle ederek Türkiye kültür dairesine işlevsel, kuşatıcı, kapsayıcı ve unutulmaz bir deyim kazandırmıştır.

Ödürülmesinden sonra yapılan bir anma etkinliği sırasında, eşi Güldal Mumcu'nun, aynı zamanda yakın aile dostları olan dönemin kudretli simalarından Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar'a 'Mehmet Abi, Uğur'un katillerini' bulun diye ağlayarak yalvardığı, Ağar'ın ise buna 'yapamam Güldal, bunu benden isteme, tuğlayı çekersem Türkiye Cumhuriyeti kalmaz!' mealinde cevap verdiği toplumsal hafızamıza mal olmuş önemli veenteresan bir anekdottur.

Uğur Mumcu'nun katledilmesinin ondokuzuncu yılında, onun gerçek katillerinin ve bu menfur eylemin azmettiricilerinin bir an önce yakalanıp kanun önüne çıkarılmaları ve hak ettikleri cezaya çarptırılmaları doğrultusunda güçlü bir kamuoyu beklentisi olduğuna işaret etmek, bu konuya dair verili havayı objektif yansıtmak adına gereklidir.

Türkiye toplumsal formasyonunun dürüst, namuslu, demokrat ve yürekli kadın ve erkekleri; Uğur Mumcu’nun katillerinin ve azmettiricilerinin yakalanmasının Hrant Dink’in azmettiricilerine giden yolu aydınlatacağını; aynı şekilde, Hrant Dink’in gerçek azmettiricilerinin kanun önünde hesap vermesinin de Uğur Mumcu’nun katil ve azmettiricilerinin açığa çıkarılmasına yardımcı olacağına inanmaktadır.

Bir diğer deyişle, Uğur Mumcu ve Hrant Dink cinayetlerinin gerçek azmettiricileri kanun önüne çıkarılıp, lâyık oldukları üzere, en ağır cezalara çarptırılmazlarsa, bu durumun, gelecekte de benzer türden komplolara girişmek isteyen karanlık güçlere cesaret vermesi söz konusu olabilecektir. 

masumluğu hissettirir bana hep, çocukluğu hatırlatır.

evde halının üstünde, yurttaki halısız parkede, kızgın kumlarda, sahildeki kaldırımda, banyoda her yerde yalınayak bazen parmak uçlarında yürümek gibisi yok sanırım.

ya da gece müziği açıp yalınayak dans etmek. umursamazca etrafında dönmek sadece yerdeki soğukluğu hissetmek…

hafif de korkutur arada sırada. bahçe içindeki evimize giren ufak böcekler çıkar gecenin bir yarısı ortaya bazen ve ben yalınayak yürürken ya ayağıma değerse korkusuyla parmak uçlarımda o karanlıkta yeri görmeye çalışarak ufak ufak yürürken biri beni görse gülme krizine girebilir.

veyahut saatlerce sevişilmiş bi odada erkeğin o sana hep büyük gelen ve gelecek olan tshirtü üzerinde yataktan kalkıp tuvalete gitmek zorunda kalındığında çıplak ayaklarla ufak ufak masum masum yürümek..

yalınayak yürümek masumluktur, hayattır. yeni yağmur yağmış bir toprağa yalınayak basmak mutluluğu hissetmektir.

o ayağımızı sıkan ayakkabılar, rahatsız edici çoraplar, güzel görünmemizi sağlayan topuklular… hepsini siktir edip fütursuzca gecenin karanlığında ya da yeni doğan güne karşı çıplak ayaklarla yaşamı hissederek saatlerce yürümek gerek.

Ne o 2 ay yapmadım diye arkamdan konuşuyordunuz ama bitmez bu seri. En azından ben öyle umuyorum.

Ne diyordum 2 ay arada yok ama onları ekleyeceğim bir ara vakit bulursam. Aha şimdilik Ocak 2011.

• 1 Ocak itibariyle yeni yılın ilk bebeği haber oldu. Sonra unutuldu gitti tabi :)
• Bilgi üniversitesinde bitirme tezi olarak porno film çekildi. Konulu mu konusuz muydu öğrenemedik.,
• 1 Ocak Gecesi Mısır’da çok büyük bir kanlı eylem oldu. Bombalı saldırıda 21 Hristiyan öldürüldü. Ülkede olaylar başladı. (Şimdi bakınca bu durumun Arap Baharı’nı başlatmak için yabancı istihbarat örgütlerince gerçekleştirildiği mümkün gibi. )
• İran şimdilerde çokça yaptığı gibi casus uçakları düşürmeye devam etti.
• Yeni Tutukluluk sürelerine düzenleme getiren CMK uyarınca,;Organize suç örgütü lideri oldukları iddiasıyla İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi'nde yargılanan Sedat Şahin ve Hizbullah davasından yargılanan Hizbullah sanıkları tahliye edildi.
• Türk Telekom Arena inşaatında çalışan işçilerden biri, kulüp başkanları ziyareti sırasında Fenerbahçe atkısı açtığı için işten çıkartıldı.
• Kazım Kazım Galatasaray’la sözleşme imzaladı.
• Bitlis’te yapılan kazılarda toplu halde gömülmüş 12 kişinin kemiklerine ulaşıldı.
• AKP binasına yürümek isteyen ODTÜ’lü öğrencilere polis müdahale etti. Olay yerinde öğrencilerle konuşmak isteyen CHP’li Çetin Soysal’da taşlandı. (Ne işi varsa orada)
• İş Bankası Genel Müdürü Ersin Özince, ekonomi konusunda büyük bir çıkış yaptı. “Ekonomi büyüyor da neremize büyüyoruz” dedi, kısa bir süre sonra sebepsiz şekilde Genel Müdürlükten istifa etti.
• Spor kulüpleri ve takımların isim ve tanıtımlarında alkollü içki markalarını çağrıştıran isim, logo, amblem ve işaretler kullanamamasına ilişkin Yönetmelik için çalışmalar başladı. Efes Pilsen kulübünün adı değişme sürecine girdi.
• Bilkent Üniversitesi öğrenci temsilcisi Alper Yasin Altınel'in Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün Köşk’te verdiği yemeğe Jaguar marka araba ile geldi. Bir süre bunu konuştuk.
• Yazamadığım 2 ayda oldu ama Kars’taki insanlık anıtına Başbakan “ucube” dedi, anıtın çok tartışmalı yıkım süreci başladı, çok kişi bu sürece desteklerine devam etti.
• Mersin'deki Nevit Kodallı Anadolu Güzel Sanatlar ve Spor Lisesi'nde, kız ve erkek öğrencilerin birbirlerine 45 santimetreden daha fazla yaklaşmamaları yönünde karar alındı.
• Ankara Sincan’da Eğitim helikopteri düştü. 5 şehit verdik. 
• FIFA 2010 yılının golü olarak Hamit Altıntop’un milli forma altına Kazakistan’a attığı golü seçti.
• Beşiktaş Filip Holosko’yu İBB Spor’a ücretsiz kiraladı. Bu kiralama olayının Demirören AVM’nin açılışına denk gelmesi ve Taksim’de İstiklal Caddesinde kaçak katlı bir bina yükselmesine izin verilmesi bizi nedense şaşırtmadı.
• Kıvırcık Ali lakaplı Ali Özütemiz, geçirdiği trafik kazası sonucunda vefat etti.
• Dünya Üniversiteler arası Kış olimpiyatları Erzurum’da yapıldı. Bu olimpiyatlar için çok güzel tesisler inşa edildi. Fakat oyuncuların doping ölçümlerinin yapılacağı bina ruhsatsız olduğu için mühürlendi.
• 12 Eylül 1980 sonrası üniversiteden atılanları kapsayan öğrenci affı yasalaştı
• Fenerbahçe Yeni Malatyaspor’a elenerek, her ne kadar haber değeri olmasa da, Türkiye Kupasından elendi. Ülkece şok olduk. Şaka şaka bir şey olmadık. :)
• Başbakan “Gençler aksırıncaya, tıksırıncaya kadar içiyorlar” dedi, sokaklarda içkili eylemler yapıldı.
• Tunus’ta bir seyyar satıcı, elinden tezgahı alınınca kendini yaktı, ülkede olaylar çıktı. Ortadoğu’da ilk domino taşı devrilmiş oldu. Devlet başkanları Zeynel Abidin Bin Ali istifa etmek ve ülkeyi terk etmek durumunda kaldı. Kıvılcım Mısır’a sıçradı. Sıra oradaydı.
• Muhteşem Yüzyıl’da Kanuni Hürrem’i öpünce, Osmanlı Padişahları kimseyi dudaktan öpmezdi konusu, sokakta Arap Baharından daha çok tartışıldı. 
• Türk Telekom Arena’nın açılışı yapıldı. Açılışta Başbakan’a yapılan protesto uzun süre konuşuldu. Toki başkanı, “Özhan Canaydın’ın karşımızda el pençe duruşu dün gibi aklımda” sözü ortamı gerdi. Başbakan konuşmaya başladığında yuhalandı. Bakanlar konuşamadı. Sonra Başbakan, “bu statta Galatasaray’ın bir Allah kuruşu katkısı yoktur” sözü büyük tepki aldı. Adnan Polat ise protestocuları tek tek bulacağız, bir daha stada giremeyecekler dedi.
• Polislerin tamamen askerlikten muaf olmasına ilişkin yasa görüşülmeye başlandı.
• Moskova'da bulunan Domodedovo Uluslararası Havaalanı'nda patlama meydana geldi.  30'un üzerinde kişi hayatını kaybederken, 50’nin üzerinde kişi de yaralandı.

13 haziran 2008 günü yurdumdan geçmiş olan bir dev..

gönül isterdi ki, o tarihte nekahatte olmayayım, ayakta 2 saat durmak sıkıntı vermesin, ve hatta gelmişkene diğer dire straits elemanlarıyla birlikte gelsin, girişte money for nothing çıkışta once upon a time in the west söylesin, ve hatta arada bildiğim ve dahi bilmediğim tüm dire straits ve solo ve hatta highlans bozlağı ne çalıyosa üç gün boyunca çalsın, biz orada mümkünse durdukça duralım kendimizden geçelim işemeli sıçmalı ayinlere katılalım falan..

bir bakalım, o hengamede neler tıngırdatmış baba (tamamen kopi peyst değil, parantez içleri benim):

Cannibals (golden heart)
Why Aye Man (the ragpicker's dream)
What It Is (sailing to philadelphia)
Sailing to Philadelphia
True Love Will Never Fade (kill to get crimson)
The Fish and the Bird (kill to get crimson)
Hill Farmer's Blues (the ragpicker's dream)
Romeo and Juliet (making movies - dire straits)
Sultans of Swing (dire straits - dire straits)
Marbletown (the ragpicker's dream)
Speedway at Nazareth (sailing to philadelphia)
Telegraph Road (love over gold - dire straits)
Brothers in Arms (brother in arms - dire straits)
Our Shangri-La (shangri-la)
So Far Away (brothers in arms - dire straits)
Going Home (theme from local hero)

bööyle 2 bisli, ha deyince başlamış, nooluyo demeden bitmiş bir konser işte, bok gibi.. en az 20 parça daha çalması gerekirdi abinin, bak "en az" diyorum..

aranızdan o konsere gitmiş olanlar vardır elbet, şüphesiz ki onlar ibnedir, şorolodur, en olmadı şöyle böyledirler..

gitmediğine sonradan "ah ulan" demek başka, gidemediği için "ahhh ulan be" demek bambaşka..

ümit ediyorum ki, babayı bir gün daha kral bir ortamda, mesela royal albert hall'da, diğer kankaları ile birlikte (phil collins, eric clapton, sting falan şöyle yanarlı dönerli) izlemek / dinlemek / meşketmek nasip olur da, içimdeki bir ukte daha son bulur layıkı ile..

amin.

Oldum olası çok sevdim film izlemeyi… Kimi zaman sinemada, kimi zaman TV’de… 80’lerde videolar alternatifti… 90’ların ortalarından sonra VCD’ler… Milenyum zamanları DVD’lerin yükselişiydi, şimdilerde Blu-Ray vb…

Her ne olursa olsun; sinema hep hayatımdaydı. Beni bu denli çeken dünyanın; yanımda yöremde yaşatabildiğim, elle tutulur varlığını ise hep afişler oluşturdu. Tamam fragmanların da yeri ayrı, Internet elimin altına yerleştiğinden beri… Ancak afiş başka bir şey ve hep özel kalacak…

Farklı farklı sebeplerle sevdiğim afişlerden bir derleme yapayım dedim, elim değmişken… Arada unutup iliştirmediklerim de olacak nasıl olsa, zamanla eklerim… Nasıl olsa siz de yorumlara eklersiniz 3-5 link… Güzel bir arşiv olur belki… Belki de yapıldığı kadarıyla kalır, bilmiyorum. Ben adım atayım da… Hadi rastgele…

ben eveliyatında bu siteyi, tamamen içimden geleni yansıtmak, içimi boşaltmak, ne bileyim kusmak için inşa etmişidim.. zaman içinde beklentiler ya da teamüller değişti, bırak içimi dökmeyi, gıkımı çıkaramaz oldum.. karakterim gereği, buraya ya da bir başka yere feyk bir kimlikle de girip sarı çizmeli mehmet ağa olarak kusabilitem de bulunmuyor, hal böyleyken herbişeyler içimde patlıyor ha patlıyor..

zira burası, artık aile gibi oldu (hatta gibisi fazla)

zira burası, ev gibi oldu

zira burası, kale gibi oldu

o yüzden, her aklıma geleni buraya yazamıyorum. yazsam, kimi yanlış anlaşılabilir, kimi yanlış anlayabilir, ya da düpedüz hiç anlaşılmayabilir ki genel olarak da içimdeki kusulasılar böyledir, ama yine de susmam gerekiyor çoğunlukla..

e peki ben nerede ve nasıl kusacağım?

bana yazık değil mi?

nereden icat ettiysem "delikanlı adam lafının arkasında durur, altına adını yazar imzasını atar" duruşunu, iyi bok yemişim, şimdi farkediyorum..

internet, nick, anonim olmak vs. bunlar faydalı şeyler yahu..

ama ne yaparsam yapayım, en azından bu konuda delikanlılıktan ödün veremiyorum.

çok zor..

çoook zor..

                Hemen yanımda duran hastane telefonunu kaldırdım ve artık unutmaya başladığım bir numara tuşladım. İki çalıştan sonra cevap verdi, ‘’ hey, selam ben Diana. Hemen görüşebilir miyiz? ‘’
Karşı tarafta kısa bir duraklama oldu, ‘’tamam La Cafe de buluşalım’’ dedi. Stajyer doktorlara iki saate kadar döneceğimi söyleyip çıktım. Doğruca arabama atladım ve yarım saat sonra cafedeydim. Burası çok sıcakkanlı insanların çalıştığı, yemeklerinde bir o kadar güzel olduğu babamla genelde buluştuğumuz yerdi. Babama gelecek olursak da, annemi ve ailenin tek çocuğu olan beni, ortada hiçbir neden yokken terk edip giden adamdı, ona çok kızgındım, özellikle annemin hastalığı ve ölümü ona olan kızgınlığımı daha da arttırmıştı. Ama şu an bunları çok da umursamıyordum. Almam gereken cevaplar vardı.
                 İçeri girip cam kenarına yerleştim ve gelen garsona kahvaltı sipariş ettim, buranın kahvaltısı çok güzeldi ve ben henüz çöreklerimi yiyememiştim. Bu aralar iştahım bir hayli açıktı. Kahvaltımı beklerken babamın kapıdan içeri girdiğini gördüm. Babam yaşına rağmen gayet iyi durumdaydı, benim gibi ince uzun, saçları bir hayli gür ama kısa, yürüyüşü sert ama bir o kadar da kendinden emindi. Beni görünce kafasını hafifçe eğip karşıma oturdu. En son bundan dört ay önce görüşmüştük. ‘’iyi görünüyorsun Diana’’ dedi sakince. ‘’teşekkür ederim, ama almam gereken bazı cevaplar var ve aciller’’ dedim.
                Bu cesetlerin yürümesinden çok daha önceden beri olan bazı detaylar vardı kafamda, bunlar bugünkü test sonuçlarını görünce aklıma gelmişti, bunları babama sormamın sebebi ise, babam bizi terk ettiğinde annemin geceleri babamla ilgili bana anlattığı şeylerdi. Babamın git gide acayip biri olduğunu, karşısındaki insan nasıl bir ruh halindeyse, hangi özelliği baskınsa hemen o ruh haline büründüğünü, annem sinirliyse hemen kavga çıkardığını, mutluysa fazlasıyla mutlu olduğunu, özellikle son zamanlarda fazla yorgun ve hasta gibi gözüktüğünü anlatmıştı. Anneme göre bizi de bu psikolojik bozukluk yüzünden terk etmişti. Ben de hep buna inanmıştım, babam bir kaçıktı. Ama bugün o test sonuçlarında gördüklerimden sonra, bunun böyle olmadığını anlamıştım. Çünkü babamın ve benim benzerliklerimiz, bütün parçaları yerine oturtmuştu, bende aynı şeyi yaşıyordum.
                Babamın sesiyle kendime geldim ‘’sormak istediğin şey neydi kızım’’. Hafifçe boğazımı temizledim ‘’sen bizi terk ettiğinde annem bana senin psikolojik problemlerin olduğu için bizi terk ettiğini söylemişti, şu malum ruh durumu değişikliklerin..’’ babamın bir anda yüzü karardı, ama annemden bahsetmem mi, onun terk edişinden mi yoksa sormak istediğim şeyi anladığından mı bilmiyorum. ‘’… çalıştığım hastanede bazı cesetler yürümeye başladı, kalpleri atmıyor, kısa bir süre kalkıp yürüyorlar ve bir süre sonra kendiliğinden düşüp tekrar ölüyorlar, ama bunlar sadece benim otopsi yaptığım, yani benim dokunduğum cesetler, bende bu yüzden hem onlara hem de kendime bir takım testler yaptım, çünkü …’’ kafamı hafifçe yana eğdim, bunu itiraf etmek çok güç geliyordu bana, ‘’.. bir süredir senin şu duygu değişimlerinden yaşıyorum, çalışma arkadaşlarım yorgunsa vardiyaya yeni başlamış olsam da onlara en ufak bir temasımda bende günlerce çalışmış gibi yoruluyorum, ya da üzgün birine dokunursam, tüm bunların ne olduğunu bilmek istiyorum, ben ne yaşıyorum? ‘’ derin bir nefes aldım ve kaşlarımı hafifçe kaldırıp cevap bekledim, babamın yüzünde garip bir ifade vardı, konuşmak için ağzını iki üç kere açtı ama en sonunda ses çıktı ağzından ‘’ bunları aslında burada konuşmasak daha iyi olur, ama madem sordun anlatayım.
                Bu belirtiler aslında sende bir süredir var fakat bu o kadar yavaş ilerleyen bir güç ki bunun farkına zor varıyorsun, vardığında ise, farkında olmadan insani dürtülerinle bugüne kadar bir nebzede olsa beslediğin ve eğittiğin güç seni korkutmaya başlıyor’’. Araya girmek zorundaydım ‘’ Ne gücü, sen neden bahsediyorsun? Bu tamamen delirmekle aynı şey, sen kafayı mı yedin?’’. Elini kaldırıp beni susturdu. ‘’hey sakin ol, evet bu bir güç, ama eğitebilirsen, ben bunu eğitemedim, benim gibi insanları daha yeni buldum ve onlarla bir süredir çalışıyorum, bu eğitilebilir ve çok iyi bir şekilde kullanılabilir’’.
                 Ben mi yanlış görüyordum yoksa babam ciddi miydi anlamaya çalışıyordum, belki de gerçekten kaçıktı. Yüzümdeki ‘sen delisin’ bakışını görmüş olmalı ki hemen konuşmaya başladı. ‘’ bak kızım bunlar ciddi şeyler, buraya yirmi dakika mesafede Elysian parkın altında bir enstitü kurduk ve orada çalışmalara başladık eğer benimle gelip oraya bir bakarsan ne dediğimi daha iyi anlayacaksın’’. Biraz düşündüm, öyle veya böyle bende biraz deliydim zaten, bir deliliğe daha boyun eğip babamla gitsem ne olacaktı ki sanki. ‘’tamam, hadi gidelim, ama beğenmediğim bir şey olursa giderim’’ dedim. Babamın yüzünde tuhaf bir gülümseme oldu ve bende o gülümsemeyi anında görmezden gelip kafamı çevirdim.
             İşte tam olarak o sırada her şey birbirine girdi, dibinde oturduğum cam, parçalarına ayrılırken bir yerlerden küçük bir kız çığlığı geldi, gözlerim karardı ve görüşüm kendine geldiğinde, babamın kafasının olması gereken yerde kocaman bir kırmızılık vardı. Karşımda cansız gözlerle ama deminki tebessümüyle zamanı dondurmuşçasına gözlerini bana dikmiş oturuyordu. Çığlık durmadan devam ediyordu, etrafımdaki insanlar beni deli gibi sarsıyorlardı, o an fark ettim ki çığlık bana aitti.

Efendim birkaç gündür Türkiye’nin en azından medyadaki gündemi, Boğaz Köprüsü bir yıl kapalı kalacak mı kalmayacak mı sorusu çevresinde şekilleniyor. Zaten Hürriyet’in Megan Fox’u sürmanşet yaptığı bir ülkede, medyanın haber önceliği ve haber değeri gibi kavramları algılayıp uygulamasını beklemek saçmalık olur. Misal bugün gazete manşetlerini Türkiye’nin ilk yüz naklini ve kol-bacak naklini yapan doktor ve ekibi kaplıyor. Organ bağışını yapanlar, bu bağışlardan yararlananlar var ilk sayfada… Biri artık yürüyüp koşacak, çocuklarını elinden tutup gezdirebilecek… Bir diğeri artık insan içine çıkabilecek, çalışabilecek, sevilebilecek hatta belki, sevdiği kadın tarafından… Ama sürmanşetler ne? Megan Fox’un dizleri çirkin mi değil mi?

Neyse konumuza dönelim.

Boğaz Köprüsü (hani ilk yapılan); 40 yaş bunalımı içinde ve acilen psikoloğa gidip kendisine bir baktırmalı deniyor. Güzel, bakımını yaptıralım elbette… Lakin gündem köprünün bakımı değil, o bakımın süresi boyunca kapalı kalıp kalmayacağı… Zira bu süre tam bir yıl… Zaten köprü açıkken bile karşıdan karşıya geçmeyi başaramayan İstanbul halkının, köprü kapalıyken nasıl geçeceği konusu kafaları kurcalıyor.

İkinci köprünün yapılma sebebi, zaten ilkinin yeterli olmamasıydı zamanında… Ki ikinci hizmete girdiğinden beri binlerce yeni araç daha çıkmıştır piyasaya… Şimdi bir yıl kapalı kaldığında, ikinci köprü tek başına nasıl taşıyacak bunca yükü? Hem sorduk mu bakalım kendisine? İstiyor mu?

Köprü yapımı ve bakımını profesyonel hizmet şeklinde 1800’lü yıllardan beri aile mesleği olarak sürdürdüğünü iddia eden bir şirketin son nesil genç sahibi “200 yıla yakın geçmişimiz var, daha bir kez şahit olmadık bir köprünün bir yıl kapalı kaldığına… Parça parça bakım yapılır” diyor. Sanki 200 yılı tek tek yaşamış! Peh! Sen nereden bileceksin? Kapanacak deniyor işte! Sürmanşetin Megan Fox ise o köprü de kapanır arkadaş!

Madem kapanacak, ne yapacağız? Farklı öneriler var elbette… Birkaç tanesine göz atalım:

·    Çocukluğum ve gençliğimde adı “arabalı vapur” olan ve ne ara isim değiştirerek “feribot” olduğunu bilmediğim o deniz taşıtları var ya… İşte onları Beşiktaş – Üsküdar arasına diziyorsun tek sıra halinde… Araçlar üstlerinden rahatça geçebiliyor. İki sıra halinde dizersek hatta, gidiş – geliş 5 şerit vapurumuz olabilir. Devletin çekincesi ücret noktasında… Akbil basıp geçelim, nedir ki?

·    Otomobil taşıyıcılığı yapan TIR’ların dorselerinden yararlanmak ikinci fikir… FSM Köprüsünün her iki yakasında konumlandırılacak olan bu sistem, tek TIR ile 10 kadar aracın geçişine olanak tanıyor. Hem benzin tasarrufu, hem trafik sıkışmıyor, hem de köprü geçişlerinde grup indirimi alınmış oluyor.

·    Geçmemek… Bu, şu an en ilginç çözüm durumunda… İstanbul açısından Boğaz Köprüsü’nün kapanmasını “mücbir sebep” olarak değerlendiren hukuk adamları; farklı yakalarda çalışanların, köprünün kapalı kaldığı sürece işyerlerinden ücretli izinli sayılabileceğini, kira falan vermeyebileceğini, hatta hacca gitmek ya da oruç tutmak gibi zorunluluklarının kalkacağını savunuyor.

·    Ortadan kaldırmak! İstanbul’un iki yakasının bir araya gelmesinin bir yıl süre ile çok zor olacağını gören ekonomistler, yaşanacak sıkıntıyı ortadan kaldırmak için, İstanbul’u iptal etmeyi öneriyor. Anadolu yakasında kalan kısmının Kocaeli ve Avrupa yakasında kalan kısmının da artık Tekirdağ olarak yeniden dekore edilmesi önerisi, iş dünyasını da hareketlendirdi. Bu sayede pek fazla istihdam hacmi olmayan Anadolu yakası, iş dünyasının organize kenti Kocaeli’nin gücünü arkasına almış olacak… Aynı şekilde ekonomik olarak birkaç kaleme bağlı Tekirdağ da dünyanın en gözde iş çevrelerinden birini kendi sınırlarına almış olacak. Lakin bu uygulamadan sonra; boğazın bir yakasında içki serbestken ve hatta zorunluluk haline gelmişken, diğer yakada türbansız sokağa çıkılamayacak. Olsun, arada boğaz gibi bir sınır var ve zaten köprü de çalışmıyor.

·     Sapan Yöntemi… Bangi camping’in yatay varyasyonu olarak da nitelendirebileceğimiz bu sistemin bangi’den farkı, fırlatıldıktan sonra geri gelmiyor olmanız. Her iki yakada kurulacak tesislerle hayata geçirilen projede, boğazı geçmek 2 saniye falan sürüyor. Araçlar dev sapanlarla geriliyor ve karşı tarafa atılıyor. Devlet bu sisteme karşı çıkıyor. Zira bu sistemden sonra köprünün artık tercih edilmemesi ve intihardan intihara kullanılması gibi bir handikap söz konusu…

Bakalım nasıl bir çözüm sunulacak İstanbul halkına? Gerçi bana ne değil mi? Bana giren çıkan yok nasıl olsa!

İşte facebook'ta dolanan yüzlerce enteresan(!) paylaşımlardan biri daha. Bir nev'i karakter tahlil olmuş ama "karakter ortamı" başka bu sefer. Kendi payıma, benim burcum doğruyu söylemiş vesselam. Ya sizinkiler?

           Arabama binip doğruca hastaneye doğru yola çıktım, yolda iki tane çörek almak dışında hiç durmadım ve yaklaşık yirmi dakika sonra, hastanenin kapısından içeri giriyordum. Danışma memuru ve benim hayranım olan stajyer kıza kafamla hızlıca selam verip, asansörü beklemeden hızlıca merdivenlerden iki kat aşağıya indim.
          Doktorluğa başladığımdan beri beni en rahatsız eden şeyin cesetler değil de hastane kokusu olduğunu büyük bir şaşkınlıkla fark ettim. Çünkü ne zaman, özellikle de boş mideyle hastaneye adımımı atsam büyük bir mide bulantısı başlıyor. Şu anda da olduğu gibi.  Koridorun sonuna kadar hızlı adımlarla, ayakkabılarım kauçuk hastane zemininde ciyaklamasına aldırmadan ilerledim ve çalışma alanım olan morga açılan sürgülü kapılara gelince hızlıca kartımı okutup içeri girdim. Lee yarı uyuklar vaziyette beni bekliyordu, bu aralar o da en az benim kadar çalışıyordu ve bu tempo bizi bir hayli yormuştu.
            Saçlarımın etrafımda dalgalanmasına izin vererek yavaşça kafamı salladım ‘’ selam Lee çok yorgun gözüküyorsun. Ben geldiğime göre evine gidebilirsin.’’
            O da en az benim içinde bulunduğum test sonucu heyecanının tam tersi bir bezginlikle ‘’tabi ki yoruldum, bu lanet olasıca işten sıkılmaya başladım, cesetler çekmecelerinde yatarken de yeterince rahatsız ediciydi, şimdi bir de yürümeye başladılar. ‘’ Hızlı hızlı kafasını salladı ve yarı oturur yarı uzanır bir vaziyette durduğu sandalyeden kalktı. ‘’Tanrım hiç bu kadar yorulduğumu hatırlamıyorum’’ derken bir yandan da fazlasıyla tombul bacaklarını esnetmeye çalışıyordu. Lee bu hastanede ve bu meslekte benden daha eskiydi. Kırklı yaşlarının başındaydı. Kafasının belli yerlerindeki kıllar hariç keldi ve çerçevesiz gözlükleriyle ben doktorum diye bağırıyordu. Hobilerinin arasında da benimle uğraşmak vardı.
           Lee söylenerek kapıdan çıkarken bende iki gün önce Sara’ya mailime göndermesini rica ettiğim test sonuçlarıma bakıyordum. Ağzımı kapatmak için büyük bir çaba harcayarak ve küfrederek yerimden kalktım. Evet, cesetlerin yürümesi problemdi ve evet benimle ilgiliydi. Cesetlerde herhangi bir anormallik yoktu, anormallik benim kanımdaydı!