Şu üşengeçliğimi bir üzerimden atsam, ne planlar var kafamda.. Ama yok bir türlü kendimi toparlayamadım şu 1 haftalık suspent döneminden sonra..

Post yaptıkça, arkadaşlarıma linki atıyorum.. Onlarda bana yorumda bulunuyorlar.. bulunuyorlardı.. Taa ki Uruk Hai’nin postlarını görene, okuyana kadar… İlk Uruk kim sorusu soruldu herkesce..  Abim dedim onlara, inanmadılar.. Birkaç zaman sonra, onlara yolladığım yeni postlarıma ilgi göstermez oldular.. Uruk’un küf tutmuş postları bile gündeme geldi.. Onlar için gizemli bir biriydi Uruk..

Gün geçtikçe Uruk’un fanları oluştu.. Okula gittiğimde Uruk kim diyordu herkes..     Nam-ı 4-1 yana yayılmıştı.. Buna dur demeliydim.. 007’nin önü açılmalıydı.. İsmini vermek istemeyen
İ. A. Uruk’u şöyle tanımlıyordu: Herhalde onun hayat tecrübesi duygusallıklarla dolu, sanki aşıkların şehri Roma’da yaşıyormuş gibi, kültürlü bir o kadarda mütevazı, bak daha kelime bulamıyorum..

Git gide kıskanır olmuştum, daha benim bile fanım yoktu.. Bana Barış diyen arkadaşlarım Uruk’a Urukcum diyordu.. Artık Uruk’un sözleri face book iletilerindeydi; Eğitilmeye mahkum köpekler gibi, bir it dalaşının sonunda yitirdik her şeyimizi…

Uruk’la tanışmak için üye olmak isteyen kız arkadaşlarım, hiç boşuna uğraşmayın siz üye olamayacaksınız.. ahahaa :) :)

PS: Olay gerçektir.. ( Biraz abartı var tamam.. )
PS 2: Kıskanmıyorum.. övünüyorum.. :)
PS 3: Her şey Tp için…