Geçen pazar günü bağırış, çağırışlarla uyandım.. Hastalığın vermiş olduğu halsizlikle 12’ye kadar uyumuşum.. Haliyle sokaktaki çocuklar çoktan dışarı çıkmışlardı..

Sokakta 3’erlikten çift kale maç yapıyorlardı.. Kızmak istedim, ulan sen daha 4 yıl önce oynuyordun dedim kendi kendime ve izlemeye başladım.. Ama oyun kuralları değişmişti  sanki..

Oyuncuları benim zamanımda ya en iyiler alırdı yada adım alışırdık.. Ama bu neslin zaten kurulmuş bir kadrosu var.. Ben gol attığımda Hooijdonk fln derdim. Şimdiki isimler Arda, Özer, Serdar… Topumuz patlayınca üzülürdük, alamazdık bir kaç gün. Ama şimdiki çocukların her birinde birer top var. At bakiyim abinin kıllı göğsüne derdim.. Şimdiki çocuklarda kıl da çıkmıyor..

Bazen maçlarımız iddialı olurdu daha çekişmeli olsun diye.. Yenenler yenilenlere buz parmak alırdı, yada cips.. Şimdi magnumdan aşağı iddialar geçersiz sayılıyor..

İnsem aşağı kuka desem, top ebesi desem, simit desem, yerden yüksek desem kimse bilmez..

Simiiiiiiiiiiiiiiiiit deyip, durduğum anda kıçıma yenen tekmelerin haddi hesabı yok.. Kuka oynarken, 7 kez üst üste yummuşluğum var.. Gülmeyin :) bunlar o zamanlar zor şeylerdi.. Okuldan kaçar Counter Strike oynardık, sınıfın erkekleriyle.. Şimdi kim kimi psde yendi, kim kimi Facebook'tan ekledi..

Aaaa dur!.. Okuldaki o güzel kız ekleme talebimi kabul etmiş.. Bi bakıp geliyorum.. bekleyin….